Είμαι αυτη που είμαι και δεν θέλω να είμαι διαφορετικη! Πολέμησα με τον εαυτό μου, έκανα εσωτερικούς πολέμους που θα έδιωχναν τον καθένα και βγήκα έξω. Δεν λέω ότι δεν κάνω λάθος και δεν είμαι καν παράδειγμα, αλλά είμαι αυτό και αγαπώ τον εαυτό μου! Έμαθα με δικά μου έξοδα πόσο κοστίζει να σέβομαι τον εαυτό μου μερικές φορές. Πόσο δύσκολο είναι να μην ακούς την καρδιά όταν κερδίζει τον λόγο! Έμαθα στο δέρμα μου το νόημα της απογοήτευσης, της προδοσιας και της ψευτιας. Μου κόστισε ακριβά, να επουλώσω τις πληγές μου και να παραμείνω αυτό που είμαι. Έμαθα με τον σκληρό τρόπο πόσο μερικές φορές κοστίζει να με σέβεσαι Πόσο δύσκολο δεν είναι να ακούς την καρδιά όταν είναι αυτός που κερδίζει το λόγο! Έμαθα από πρώτο χέρι την έννοια της απογοήτευσης, της προδοσίας και των ψεμάτων. Μου κόστισε ακριβά για να θεραπεύσω τις πληγές μου και να μείνω ποιος είμαι. Έμαθα να παραβλέπω ηλίθια λόγια, υπαγορευμένα από άγνοια και να μην παίρνω τη σκέψη που δεν αντικατοπτρίζει την αλήθεια. . Δεν θέλω να είμαι διαφορετικη. Γνωρίζω ότι το ταξίδι μου έχει κάνει την προσωπικότητά μου τόσο πιο δύσκολη. Έκανε την προσωπικότητά μου να δυναμώσει και μερικές φορές πολύ δυνατά, αλλά σήμερα είμαι αυτό! Είμαι ένα άτομο που γνωρίζει τέλεια τους περιορισμούς του, τα ελαττώματα του και τους φόβους του, αλλά προσέξτε, γιατί αυτό το άτομο γνωρίζει επίσης καλά τα δυνατά του, τα προσόντα και τις ιδιότητές του. Εχω Εκατό τοις εκατό επίγνωση των αδυναμιών μου, αλλά και των δυνατοτήτων μου! Δεν είναι αλήθεια ότι δεν κλαίω πια, ότι δεν υποφέρω άλλο και ότι δεν με νοιάζει τίποτα και για όλους. Μόλις έμαθα να το κρύβω καλύτερα. Μόλις έμαθα να το ξεπερνώ καλύτερα. Έμαθα τι έχει σημασία και τι όχι και ειδικά ποιος έχει σημασία και ποιος όχι! Δεν είναι αλήθεια ότι το προηγούμενο ′′ εγώ ′′ δεν υπάρχει πια, φυσικά και υπάρχει... είναι τώρα απλά λίγο κρυμμένη πίσω από την πανοπλία μου. Αμύνθηκα πάρα πολλές φορές για να μπορέσω να γυρίσω γύρω από τους ώμους και την ακάλυπτη καρδιά. Το άτομο που ήμουν, εξακολουθεί να υπάρχει, έχει καταλάβει μόνο ότι η ομορφιά που κρύβει μέσα του δεν πρέπει να χαρίζεται σε όλο τον κόσμο πια, αλλά μόνο σε εκείνους που την κοιτούσαν με διαφορετικά μάτια. Έχω ακούσει τον εαυτό μου να λέει πολλές φορές ότι δεν καταλαβαίνω και υψώνω αξεπέραστα τείχη. Πόσο λυπημένη είμαι με αυτούς τους ′′ μικρούς ′′ ανθρώπους, που δεν καταλαβαίνουν ότι αφού μας χτυπήσουν μια φορά στον τοίχο, θα ήταν αρκετό να σταθούμε μπροστά του, όχι για πολύ χρόνο μπροστά τους... σταμάτα και περίμενε... μια μικρή και απλή χειρονομία, αλλά με τεράστιο νόημα. Μια χειρονομία που θα έδειχνε ότι μέσα σε αυτους υπάρχει μια επιθυμία να παραμείνεις πραγματικά και να μην πας να ψάξεις κάτι πιο 'απλό' να πάρεις. Επειδή δεν υπάρχουν αξεπέραστα τείχη... υπάρχουν τοίχοι που θέλεις ή δεν θέλεις να χαλάσεις. Ακριβώς έτσι δεν υπάρχουν αξεπέραστες ′′ ακατανόητες ′′ αλλά μόνο παρεξηγήσεις που θέλεις ή δεν θέλεις να ξεπεράσεις. Η διαφορά είναι μόνο αυτή η λέξη:
′′ θέλω "! δεν άλλαξα, κρύφτηκα. Δεν πέθανα καλή και ξαναγεννήθηκα κακή, πέθανα και ξαναγεννήθηκα δυνατότερη. Μόλις συνειδητοποίησα ότι μόνο αυτοί που αποδεικνύουν ότι πραγματικά θέλουν ′′ το ατομο ′′ μου αξίζει να περάσουν από τοίχους! Οι υπόλοιποι πρέπει να παραμείνουν έξω από όλα όσα είναι η πραγματική μου ύπαρξη. Δεν είμαι τίποτα, αλλά έχω μάθει να αγαπώ τον εαυτό μου. Έμαθα ότι για να έχω τους καλύτερους ανθρώπους πρέπει να το κερδίσω, ακόμα κι αν συγκρούστηκα μαζί τους, ακόμα και πονάω μερικές φορές, ακόμα κι αν κάνω λάθος και ζητώ συγγνώμη... λοιπόν, έμαθα μόνο ότι αξίζω της ίδιας αντιμετώπισης, εξέτασης και κατανόησης. Αξίζω να με καταλάβουν, να με περιμένουν, να με δοκιμάσουν και μερικές φορές να με κυνηγουν. Αξίζω κάποιον που φοβάται να μην με χάσει και θέλει να έρθει και να με πάρει πίσω απο όλα και όλους. Μου αξίζει κάποιος που αποφάσισε, που επιδεικνύει χωρίς πάρα πολλά λόγια τι λέει ότι θέλει! Αξίζω την ίδια μεταχείριση που δίνω στους ανθρώπους που λέω ′′ έχεις σημασία "... ′′ νοιάζομαι "...
′′ σ ' αγαπώ "! Όλα τα άλλα είναι απλά ′′ μίλα!"
