Το Ποίημα του Punch

Σε μια γωνιά του πάρκου, μόνος και μικρός,

ψάχνει ο Punch μια αγκαλιά, έναν ήλιο φωτεινό.

Η μάνα του τον άφησε, η αγέλη τον διώχνει μακριά,

μα εκείνος βρήκε καταφύγιο σε μια λούτρινη καρδιά.

Με τα χεράκια του σφιχτά, το αρκουδάκι του κρατά,

σκαρφαλώνει στην κοιλιά του, βρίσκει ζεστασιά.

Δεν είναι μόνο ύφασμα, δεν είναι ένα παιχνίδι,

είναι η ελπίδα που γεννιέται μέσα σ' ένα ταξίδι.

Μικρέ Punch, μας έμαθες πως η ζωή νικά,

αρκεί να βρεις μια αγκαλιά να νιώσεις απαλά.

Πες γεια στη "μαμά Τέντι", εκείνη που σε προσέχει,

γιατί η δική σου η ψυχή, όλο τον κόσμο αντέχει.

«Φυτεμένη στο δικό μου χάος»

Κουράστηκε να περιμένει να της φέρουν λουλούδια, και μετά άρχισε να αφήνει την ψυχή της να ανθίζει.....

Και τα μεσημέρια της Κυριακής άρχισαν να είναι εκείνη, οι γάτες της και τα φυτά της, κλισέ ρομαντικές ταινίες, τραγούδια που την γέμιζαν ηρεμία

Κουράστηκε να απολογείται για την κακή του διάθεση, τη θλίψη και την περιφρόνησή της και άρχισε να ακούει τον θυμό της, τους πόνους της και την οργή της, άρχισε να σταματά να ζητάει συγγνώμη που φώναζε αυτό που την ενοχλούσε, μια μέρα ξαφνικά σταμάτησε να είναι εφησυχασμένη και την αποκαλούσαν κακή. Και αποδέχτηκε με χαρά τον τίτλο, και δεν θα αφήσει κανέναν να της τον πάρει......

Κακή ναι, πολύ κακή, κακοήθης, κακια. Εγωίστρια, παγανίστρια, μάγισσα, ασεβής, αγενής, ακατάλληλη, διαλυμένη, ξεδιάντροπη, αδιανόητη, ομιλητική, διπολική, τρελή, ανυπάκουη, ακυβέρνητη, κυνική απερίσκεπτη. Όλα αυτά που θα λέγονται για μια γυναίκα που δεν ταιριάζει......

Κουράστηκε να μένει πάντα φυτεμένη, ευτυχώς ήξερε να βγάζει ρίζες και να κάνει το σκατό λίπασμα, κατάλαβε ότι χωρίς βροχή δεν υπάρχουν λουλούδια και άρχισε να γεμίζει η ψυχή χάδια, να συμφιλιώνεται με τον καθρέφτη, να συγχωρεί λάθη.

Κουράστηκε να κρύβει την τρυφερότητα της, την ευθραυστότητα της, το σκοτάδι της, και άρχισε να σκοτεινιάζει με κάθε νιφάδα χιονιού, κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε έντομο, κάθε ρυάκι, άρχισε να δίνει προσοχή στον ήχο του ανέμου και να λαγούμι σε μια γωνιά

Το άφησαν φυτεμένο και φύτρωσαν λουλούδια......

F☆Zogra

#darkstories #Darkstories_by_Ef

Η Ιερή Καταστροφή

Ο έρωτας δεν είναι τα ροζ σύννεφα που μας πούλησαν. Είναι μια εισβολή. Είναι το σημείο εκείνο όπου οι άμυνες σου παραδίδουν τα όπλα και η αυτοπεποίθησή σου υποκλίνεται μπροστά σε ένα βλέμμα.

Είναι η στιγμή που το «εγώ» σου, αυτό το οχυρό που με τόσο κόπο έχτισες, αποφασίζει να αυτοκτονήσει για να αναστηθεί μέσα στην ανάσα κάποιου άλλου. Είναι μια τρέλα που έχει τη δική της λογική. Μια φωτιά που δεν σε ρωτάει αν είσαι έτοιμος να καείς· απλά σε τυλίγει και σε αναγκάζει να χορέψεις μέσα στις φλόγες της.

Γιατί αυτός είναι ο έρωτας:
Είναι να ξέρεις ότι ο άλλος έχει τη δύναμη να σε διαλύσει, και εσύ να του δίνεις το μαχαίρι στο χέρι, πιστεύοντας πως δεν θα το χρησιμοποιήσει.
Είναι η αναμονή ενός μηνύματος που ζυγίζει περισσότερο από όλη τη μέρα σου.
Είναι εκείνος ο κόμπος στο στομάχι που δεν λύνεται με λογική, αλλά μόνο με ένα άγγιγμα.

Συχνά πονάει. Συχνά σε αφήνει μόνο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους μόνους, να μετράς τα σημάδια που άφησε το κοτσάνι όταν κόπηκε. Αλλά, ακόμα και τότε, είναι η μόνη αλήθεια που αξίζει να ζήσεις. Γιατί αν δεν ερωτευτείς μέχρι θανάτου, αν δεν νιώσεις τις πεταλούδες να γίνονται τυφώνες μέσα σου, τότε απλά επιζείς. Δεν ζεις.

Μην φοβάσαι την πτώση. Ο έρωτας είναι η μόνη ακτίνα που μπορεί να διαπεράσει τα βαριά σύννεφα της ρουτίνας και να σε κάνει να γεννηθείς ξανά. Ακόμα κι αν στο τέλος μείνει μόνο το «εξόγκωμα», μόνο η σιωπή... η διαδρομή μέχρι εκεί ήταν η μόνη που άξιζε το ρίσκο.

#Darkstories_by_Ef #darkstories