Η έλλειψη είναι που μας μπερδεύει...

Είναι τόσο εύκολο να ερωτευτείς.

Φτάνει μόνο να κοιτάξεις στα μάτια μια άλλη ψυχή.

Αρκεί κάποιος να μας φερθεί με ευγένεια, να μας χαρίσει ένα χαμόγελο σε μια δύσκολη στιγμή.

Ίσως απλά να μας ακούσει, θυμούμενος κάτι που είπαμε εβδομάδες πριν.

Ή να μας βοηθήσει να κουβαλήσουμε ένα βάρος για μισή ώρα.

Χρειαζόμαστε μια αγκαλιά χωρίς βιασύνη.

Ένα χέρι να ακουμπήσει απαλά το κεφάλι μας, που είναι φορτωμένο με προβλήματα.

Ψάχνουμε κάποιον να μας κάνει να νιώσουμε ξεχωριστοί, έστω για πέντε λεπτά.

Ζούμε τόσο διψασμένοι για σύνδεση, καλοσύνη και στοργή, που κάθε χειρονομία –όσο ασήμαντη κι αν είναι– τη βαφτίζουμε «αγάπη της ζωής μας».

Χτίζουμε παλάτια στην άμμο, σχεδιάζουμε κοινά μέλλοντα, πατώντας πάνω στην προσδοκία μιας στιγμής που τη νομίζουμε αιώνια, ενώ παραμένει απλώς μια στιγμή.

Γκρεμίζουμε τα οχυρά μας, παραβιάζουμε τις πόρτες της καρδιάς μας, βέβαιοι πως βρήκαμε την κατανόηση και την ασφάλεια στην αγκαλιά ενός ξένου.

Ξεχνάμε, βλέπεις, ότι η στέρηση γεννά τη ζήτηση. Κι έτσι, το «συναισθηματικό μάρκετινγκ» μας παρασύρει με θαυματουργές υποσχέσεις σωτηρίας.

Τριγυρνάμε σε ξένες αυλές με έναν ανιχνευτή συναισθημάτων από δεύτερο χέρι, ελπίζοντας να ανακαλύψουμε ένα ορυχείο στοργής.

Σκαλίζουμε πέτρινες καρδιές με το σφυρί ανά χείρας, σπάζοντας τα ξένα τραύματα για να βρούμε ένα διαμάντι να γυαλίσουμε.

Βουτάμε στα πιο κρύα ποτάμια, ξύνοντας τα χαλίκια στον βυθό, σίγουροι πως θα ανασύρουμε ένα-δύο ψήγματα στοργής.

Ξοδεύουμε χρόνια ολόκληρα κυνηγώντας ένα βλέμμα προσοχής, μια επιστροφή σε εκείνη την πρώτη στιγμή που κάποιος μας κοίταξε στα μάτια, σε εκείνο το πρώτο άγγιγμα, σε εκείνη την αγκαλιά που έμοιαζε με πατρίδα.

Όμως αρνούμαστε να το δούμε: μια γνήσια κίνηση τρυφερότητας δεν είναι ένα σπάνιο, απομονωμένο διαμάντι.

Για να είναι αληθινή η αγάπη, απαιτεί συνέπεια, όχι μια σκόρπια πράξη.

Για να ξεδιψάσεις, χρειάζεσαι μια βρύση που ρέει, όχι ένα μισογεμάτο ποτήρι.

Για να βρεις καταφύγιο, θες μια στέγη για όλες τις εποχές του χρόνου, όχι μόνο για το καλοκαίρι.

Πού χάσαμε, αλήθεια, την ικανότητα να αγαπάμε ανιδιοτελώς;

Πού χάσαμε τη θέληση να είμαστε άνθρωποι;

Πότε η καλοσύνη και η στοργή έγιναν δυσεύρετα αγαθά;

Πότε το ψέμα μετατράπηκε σε μια πιθανή αλήθεια;

Το να αγαπάς τον πλησίον σου ως εαυτόν λειτουργεί μόνο αν είσαι ελεύθερος, πρώτα, να αγαπήσεις εσένα.

Η έλλειψη είναι που μας μπερδεύει...