Η έλλειψη είναι που μας μπερδεύει...

Είναι τόσο εύκολο να ερωτευτείς.

Φτάνει μόνο να κοιτάξεις στα μάτια μια άλλη ψυχή.

Αρκεί κάποιος να μας φερθεί με ευγένεια, να μας χαρίσει ένα χαμόγελο σε μια δύσκολη στιγμή.

Ίσως απλά να μας ακούσει, θυμούμενος κάτι που είπαμε εβδομάδες πριν.

Ή να μας βοηθήσει να κουβαλήσουμε ένα βάρος για μισή ώρα.

Χρειαζόμαστε μια αγκαλιά χωρίς βιασύνη.

Ένα χέρι να ακουμπήσει απαλά το κεφάλι μας, που είναι φορτωμένο με προβλήματα.

Ψάχνουμε κάποιον να μας κάνει να νιώσουμε ξεχωριστοί, έστω για πέντε λεπτά.

Ζούμε τόσο διψασμένοι για σύνδεση, καλοσύνη και στοργή, που κάθε χειρονομία –όσο ασήμαντη κι αν είναι– τη βαφτίζουμε «αγάπη της ζωής μας».

Χτίζουμε παλάτια στην άμμο, σχεδιάζουμε κοινά μέλλοντα, πατώντας πάνω στην προσδοκία μιας στιγμής που τη νομίζουμε αιώνια, ενώ παραμένει απλώς μια στιγμή.

Γκρεμίζουμε τα οχυρά μας, παραβιάζουμε τις πόρτες της καρδιάς μας, βέβαιοι πως βρήκαμε την κατανόηση και την ασφάλεια στην αγκαλιά ενός ξένου.

Ξεχνάμε, βλέπεις, ότι η στέρηση γεννά τη ζήτηση. Κι έτσι, το «συναισθηματικό μάρκετινγκ» μας παρασύρει με θαυματουργές υποσχέσεις σωτηρίας.

Τριγυρνάμε σε ξένες αυλές με έναν ανιχνευτή συναισθημάτων από δεύτερο χέρι, ελπίζοντας να ανακαλύψουμε ένα ορυχείο στοργής.

Σκαλίζουμε πέτρινες καρδιές με το σφυρί ανά χείρας, σπάζοντας τα ξένα τραύματα για να βρούμε ένα διαμάντι να γυαλίσουμε.

Βουτάμε στα πιο κρύα ποτάμια, ξύνοντας τα χαλίκια στον βυθό, σίγουροι πως θα ανασύρουμε ένα-δύο ψήγματα στοργής.

Ξοδεύουμε χρόνια ολόκληρα κυνηγώντας ένα βλέμμα προσοχής, μια επιστροφή σε εκείνη την πρώτη στιγμή που κάποιος μας κοίταξε στα μάτια, σε εκείνο το πρώτο άγγιγμα, σε εκείνη την αγκαλιά που έμοιαζε με πατρίδα.

Όμως αρνούμαστε να το δούμε: μια γνήσια κίνηση τρυφερότητας δεν είναι ένα σπάνιο, απομονωμένο διαμάντι.

Για να είναι αληθινή η αγάπη, απαιτεί συνέπεια, όχι μια σκόρπια πράξη.

Για να ξεδιψάσεις, χρειάζεσαι μια βρύση που ρέει, όχι ένα μισογεμάτο ποτήρι.

Για να βρεις καταφύγιο, θες μια στέγη για όλες τις εποχές του χρόνου, όχι μόνο για το καλοκαίρι.

Πού χάσαμε, αλήθεια, την ικανότητα να αγαπάμε ανιδιοτελώς;

Πού χάσαμε τη θέληση να είμαστε άνθρωποι;

Πότε η καλοσύνη και η στοργή έγιναν δυσεύρετα αγαθά;

Πότε το ψέμα μετατράπηκε σε μια πιθανή αλήθεια;

Το να αγαπάς τον πλησίον σου ως εαυτόν λειτουργεί μόνο αν είσαι ελεύθερος, πρώτα, να αγαπήσεις εσένα.

Η έλλειψη είναι που μας μπερδεύει...

Μία μέρα

 Μια μέρα κανείς δεν θα σου πει: «Μα βγήκε έξω τη νύχτα μόνη της... και με εκείνη τη μίνι φούστα. Αυτή το ήθελε. Mία μέρα κανείς δεν θα σου πει ότι τα λιθόστρωτα φτιάχτηκαν για να κάνουν τις γυναίκες ήσυχες: τόσο απασχολημένες, με τα τακούνια, ώστε να μην σκοντάψουν και πέσουν.

Μια μέρα μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της δεν θα αποκαλείται πλέον εγωίστρια. Θα έρθει η μέρα που η αξιοπρέπειά σας δεν θα αποκαλείται υπερηφάνεια. Θα έρθει η μέρα που οι λέξεις «υστερική» και «τρελή» δεν θα χρησιμοποιούνται πλέον για να φιμώσουν μια γυναίκα όταν λέει κάτι άβολο. 

Μία μέρα θα γίνει αντιληπτό ότι μία γυναίκα που λέει «όχι» δεν είναι ψυχρή, και μία γυναίκα που λέει «ναι» δεν είναι «ευκολη». Ότι το να είσαι σύζυγος, μητέρα, σύντροφος δεν φέρει το ρήμα «πρέπει» αλλά είναι επιλογή. Όπως και η αγάπη. Και η αγάπη δεν είναι για να την παρακαλάς ή να την απαιτείς. Ότι ο εκβιασμός δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη. Ότι το να φεύγεις και το να σε αφήνουν δεν είναι πράγματα που πρέπει να τρομάζουν.  

 Θα έρθει η μέρα που μια γυναίκα δεν θα χρειάζεται πλέον να γδύνεται για να τραβήξει την προσοχή, γιατί θα γίνει γνωστό ότι η αξία της δεν βρίσκεται στην εμφάνισή της, αλλά στην επιμονή της καρδιάς της. Θα έρθει μια μέρα που δεν θα χρειάζεται πλέον να χρησιμοποιείτε το σώμα σας για να κρύψετε την ευφυΐα σας και την ευφυΐα σας για να κρύψετε το σώμα σας: γιατί σήμερα όταν μια γυναίκα μιλάει, κάποιος ενδιαφέρεται περισσότερο να σχολιάσει το μέγεθος του σουτιέν της παρά τη δύναμη των λόγων της ή την ευγλωττία της φωνής της. 

Μια μέρα δεν θα χρειάζεται πλέον να φοβάσαι το σκοτάδι, τη νύχτα, τις σκιές. Δεν θα σου λένε ότι η αμαρτία είναι γυναίκα. Και αν αρνηθείς να σκύψεις το κεφάλι, κανείς δεν θα σου πει ότι είσαι επιθετική και ότι θα σου άξιζαν μερικά χαστούκια από τον πατέρα σου όταν ήσουν παιδί. Σήμερα, ωστόσο, δεν είναι ακόμα αυτή η μέρα: και τότε ναι, όπως είπε κάποιος ότι το να είσαι γυναίκα είναι «μια πρόκληση που δεν βαριέται ποτέ». Και όλες οι προκλήσεις απαιτούν υπομονή, εξυπνάδα και επιδεξιότητα. Αλλά αυτή η μέρα θα έρθει, και τότε θα ξέρετε ότι τελικά είσαι ελεύθερη. 

Στη μνήμη όλων των γυναικών των οποίων η ζωή κόπηκε άδοξα..

#Darkstories_by_Ef

Τα μαθηματα που παίρνουμε απο το Μικρό Πρίγκιπα

Ένα βιβλίο για παιδιά, «όχι τόσο παιδιά», ένα μυθιστόρημα που έγινε ένα από τα πιο μεταφρασμένα και αφηγείται την ιστορία του «Μικρού Πρίγκιπα» στο οποίο, ως καλός παρατηρητής, μοιράζεται μαζί μας βασικές αξίες και μαθήματα ζωής.

Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία ενός πιλότου που χάνεται στην έρημο Σαχάρα αφού το αεροπλάνο του υπέστη βλάβη, αλλά προς έκπληξή του, συναντά έναν μικρό πρίγκιπα από άλλο πλανήτη που θα του μάθει να κοιτάζει τον κόσμο με άλλα μάτια. εμβαθύνει στα πιο ουσιαστικά ζητήματα της ανθρώπινης φύσης μέσα από απλές ενέργειες.

Με αυτόν τον τρόπο, το μυθιστόρημα κάνει έναν περίπατο στις οικουμενικές αξίες της ανθρωπότητας όπως η ελπίδα, η προσπάθεια, η δέσμευση, η αγάπη και η ευτυχία μέσα από τα μικρά πράγματα στη ζωή. Αυτά είναι μερικά από τα μαθήματα που μάθαμε με το «The Little Prince» και θα σας βοηθήσουν επίσης να γίνετε καλύτερος άνθρωπος:

Μην αγαπάτε πολύ τους αριθμούς

«Στους ενήλικες αρέσουν πολύ οι αριθμοί. Όταν τους λέτε για έναν νέο φίλο, δεν σας κάνουν ποτέ τις ερωτήσεις που θα έπρεπε, όπως, "Τι είδους φωνή έχει;" «Ποια είναι τα αγαπημένα σου παιχνίδια;» «Μαζεύεις πεταλούδες;» Αντίθετα, ρωτούν: «Πόσο χρονών είναι; Πόσα χρήματα βγάζει ο πατέρας σου; Πραγματικά πιστεύουν ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθετε τι είδους άτομο είστε!

Δεν μπορείτε να δείτε τα σημαντικά πράγματα στη ζωή με τα μάτια σας, μόνο με την καρδιά σας.

«Μόλις ο μικρός πρίγκιπας αποκοιμήθηκε, τον πήρα στην αγκαλιά μου και ξεκίνησα πάλι τον δρόμο μου. Συγκινήθηκε τόσο πολύ ενώ περπατούσε. Μου φαινόταν ότι κρατούσα στην αγκαλιά μου τους πιο ευαίσθητους θησαυρούς, ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει τίποτα πιο εύθραυστο στη Γη. Στο φως του φεγγαριού κοίταξα αυτό το χλωμό μέτωπο, εκείνα τα κλειστά μάτια, εκείνες τις κλειδαριές της που έτρεμαν στον άνεμο: «Αυτό που βλέπω», σκέφτηκα, «δεν είναι τίποτα άλλο από το κοχύλι. Αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό δεν μπορώ να το δω».

Σε μια κοινωνία όπου η εμφάνιση φαίνεται να έχει αντικαταστήσει όλα τα άλλα, αυτή η ιδέα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Ο Saint-Exupéry όχι μόνο μας ενθαρρύνει να κοιτάξουμε πέρα ​​από την εμφάνιση, αλλά και να απαλλαγούμε από τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπά μας για να συνδεθούμε πραγματικά με τους ανθρώπους και να τους γνωρίσουμε πέρα ​​από το επάγγελμά τους, την κοινωνική τους θέση ή τη φυσική τους εμφάνιση.

Μην κρίνετε τους άλλους από τα λόγια τους, αλλά από αυτό που κάνουν

«Το τριαντάφυλλό μου με γέμισε με το άρωμά του, είχε φέρει χαρά στη ζωή μου. Δεν πρέπει ποτέ να την αφήσω. Θα έπρεπε να είχα αναγνωρίσει τη γλυκιά, ευαίσθητη ψυχή που βρισκόταν κάτω από όλα τα μάλλον ανόητα παιχνίδια του.

Οι φιλίες κάνουν τη ζωή να αξίζει

«Τι ακριβώς σημαίνει «εξημερωμένο»;

«Λοιπόν, είναι κάτι που πολύ συχνά ξεχνιέται», είπε η αλεπού. «Υποθέτω ότι σημαίνει: να κάνεις κάποιο είδος σχέσης».

Μπορούμε να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο μόνο αν περνάμε χρόνο στο πλευρό του, αν τον συνοδεύουμε σε καλές και κακές στιγμές. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης που θα μας συντηρεί όταν το χρειαζόμαστε περισσότερο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό μας και πρέπει να τον χρησιμοποιούμε με σύνεση για να οικοδομήσουμε ιδιαίτερες σχέσεις.

Φροντίστε τον πλανήτη

«Είναι απλώς θέμα αυτοπειθαρχίας», εξήγησε αργότερα ο μικρός πρίγκιπας. «Πρώτο πράγμα το πρωί φροντίζεις τον εαυτό σου, βουρτσίζεις τα δόντια σου και πλένεις το πρόσωπό σου, σωστά; Λοιπόν, το δεύτερο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να φροντίσετε τον πλανήτη».

10 διάσημες φράσεις του Μικρού Πρίγκιπα

-«Όλοι οι μεγαλύτεροι ήταν παιδιά στην αρχή, αν και λίγοι από αυτούς το θυμούνται».

-«Η πρώτη αγάπη αγαπιέται περισσότερο, οι άλλες αγαπιούνται καλύτερα».

-«Περπατάς σε ευθεία γραμμή, δεν μπορείς να φτάσεις πολύ μακριά».

-«Αναρωτιέμαι αν τα αστέρια ανάβουν για να βρει ο καθένας μια μέρα το δικό του».

– «Ήταν ο χρόνος που πέρασες με το τριαντάφυλλό σου που το έκανε τόσο σημαντικό».

– «Αν με εξημερώσεις, θα χρειαστούμε ο ένας τον άλλον. Θα είσαι ο μόνος στον κόσμο για μένα. Θα είμαι για σένα ο μόνος στον κόσμο».

– «Είναι πολύ πιο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου παρά να κρίνεις τους άλλους. Αν μπορείς να κρίνεις καλά τον εαυτό σου, είσαι αληθινός σοφός».

-«Θα χρειαστεί να στηρίξω δύο ή τρεις κάμπιες αν θέλω να μάθω τις πεταλούδες».

.-«Μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις καλά. Το ουσιαστικό είναι αόρατο στα μάτια».

– «Είναι τρελό να μισείς όλα τα τριαντάφυλλα γιατί ένα σε τρύπησε. Να εγκαταλείψεις όλα τα όνειρά σου γιατί ένα από αυτά δεν έγινε πραγματικότητα»

Τέσσερις γυναίκες που έγραψαν ιστορία στη λογοτεχνία

Τέσσερις γυναίκες που έγραψαν ιστορία στη λογοτεχνία:

 Jane Austen: αν σκεφτούμε τη λέξη συγγραφέας και ερωτικό μυθιστόρημα, η Jane Austen είναι η πρώτη που έρχεται στο μυαλό. Ειρωνική και τσούζει η γραφή της, μια χαρά η διάνοια της, αξέχαστα τα λογοτεχνικά ζευγάρια που δημιούργησε. Ήταν μία από τις πρώτες συγγραφείς που αφιέρωσαν ολόκληρο το έργο της στην ανάλυση του γυναικείου σύμπαντος.

Oriana Fallaci: Δημοσιογράφος, ακτιβίστρια, ακτιβίστρια πολιτικών δικαιωμάτων, συγγραφέας. Η Fallaci ήταν μια σπουδαία γυναίκα, μια γυναίκα που έπαιρνε συνέντευξη από τους ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου χωρίς να την εκφοβίζουν: έσκισε το πέπλο της μπροστά στον Χομεϊνί, έδωσε μια ανατροπή στον Κίσινγκερ και τα είχε με πρόσωπο με τον Sandro Pertini. Το αριστούργημά του; Το μυθιστόρημα Ένας άνθρωπος που αφηγείται την ιστορία του συντρόφου του: Αλέκου Παναγούλη, Έλληνας ποιητής και επαναστάτης, φυλακισμένος κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του συνταγματάρχη.

Elsa Morante: για κάποιους ήταν απλά η σύζυγος του Moravia. Υπέροχος, σπουδαίος συγγραφέας, δεν υπάρχει αμφιβολία, αλλά προτιμώ τον Μοράντε. Για μένα ο Morante είναι στην ιταλική λογοτεχνία τι ήταν ο Nabokov στη ρωσική λογοτεχνία. Ο Morante έχει μια υποβλητική, παραμυθένια γραφή, σαν ένα φρούτο που ζεσταίνεται στον ήλιο ή σαν έναν κήπο στον οποίο πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου.

 Αζάρ Ναφίσι: Ιρανη συγγραφέας, καθηγητρια λογοτεχνίας και μάρτυρας στο πραξικόπημα του Αγιατολάχ Χομεϊνί, της σκληρότητας του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Φανταστείτε να ζείτε σε μια χώρα όπου ως γυναίκα δεν έχετε ελευθερία: δεν μπορείτε να αποφασίσετε τι να φορέσετε, πότε και με ποιον να βγείτε έξω, πώς να μιλήσετε. Είσαι σκλάβος. Αντικείμενα. Και παρά το γεγονός ότι η Ναφίσι συνέχισε να διδάσκει. Για να εκπαιδεύσει τους μαθητές της στην αντίσταση: αυτό είναι που λέει το Reading Lolita to Theeran, ύμνος στη δύναμη της φαντασίας ως αντίσταση και αντίθεση στις δικτατορίες.

Και εσύ, υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος συγγραφέας που αγαπάς;

G. M