Προσέξτε εκείνους που μιλούν άσχημα για τους άλλους: δεν θα είστε η εξαίρεση

Η υποκρισία, δυστυχώς, είναι παρούσα σε όλα σχεδόν τα κοινωνικά περιβάλλοντα. Παρακάτω θα σας διδάξουμε πώς να την εντοπίσετε και να την αναδείξετε.

 Πολλοί από εμάς είναι έμπιστοι και φίλοι ανθρώπων που μιλούν συνεχώς για τις ζωές των άλλων, σαν να τους έχει δώσει κάποια θεϊκή δύναμη αυτή την εξουσία. Δεν το κάνουν αυτό με τρόπο που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "περιστασιακό", αλλά σαν η υποκρισία να ήταν μια κοινή πηγή στην επικοινωνία τους, που χρησιμεύει έμμεσα στην ενίσχυση των αξιών τους, επιδιώκοντας τη συνενοχή του άλλου σε αυτό που επικρίνουν.

Αυτή η ενίσχυση λειτουργεί μέσω της αντίθεσης, αν ο άλλος συμφωνεί μαζί μου σε αυτό που μισώ, θα συμφωνήσει και με αυτό που υπερασπίζομαι, με αυτό που θεωρώ ότι είμαι. Έτσι, αυτή η συνήθεια είναι χαρακτηριστική των ανασφαλών μυαλών, που με τα λόγια τους για τους άλλους δεν επιδιώκουν τίποτε άλλο παρά να τρομάξουν τα δικά τους φαντάσματα.

 Επιπλέον, οι άνθρωποι με αυτή τη συνήθεια δεν μιλούν γενικά ή δεν υπαινίσσονται άσχετες λεπτομέρειες. Λένε οικειότητες, κρίνουν και αφηγούνται ιστορίες που έχουν αποκαλυφθεί από τύχη ή απροσεξία, οι οποίες όμως ανήκουν στην ιδιωτική ζωή κάποιου και επομένως σε ένα μέρος όπου κανείς δεν πρέπει να εισέλθει χωρίς τη συγκατάθεση του άλλου.

 Πώς να εντοπίζουμε την υποκρισία στο περιβάλλον μας

Δεν είναι παράξενο να πιστεύουμε ότι στον κύκλο των φίλων μας δεν υπάρχει κανείς που να μας επικρίνει. Αν πιστεύαμε το αντίθετο, δεν θα τους είχαμε ως φίλους. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, γιατί κάποιοι άνθρωποι απολαμβάνουν τον μαζοχισμό και με αυτή την έννοια. Σ' αυτούς τους ανθρώπους αρέσει όταν οι άλλοι μιλούν γι' αυτούς, ακόμα κι αν πρόκειται για κάτι κακό.

Είναι φυσιολογικό να μην αισθανόμαστε πολύ χαρούμενοι όταν συνειδητοποιούμε ότι κάποιος μας χρησιμοποιεί ως σάκο του μποξ πίσω από την πλάτη μας. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για κάποιον που εμπιστευόμαστε και μοιραζόμαστε μια κάποια οικειότητα μαζί του. Αυτό συμβαίνει συχνά σε ζευγάρια όπου ο ένας από τους δύο, όταν μιλάει σε φίλους ή γνωστούς, μπορεί να καταλήξει, κάποια στιγμή, να δυσφημεί τον άλλο.

 Αν κανείς μας δεν είχε έναν πιστό φίλο και μια ειλικρινή υποστήριξη για να ξεπεράσει τις δύσκολες στιγμές, αυτή η περίοδος θα ήταν διπλά πικρή. Επομένως, ο καθένας μας μπορεί να αρχίσει να σχολιάζει κάτι αρνητικό για τους ανθρώπους γύρω του με κάποιον που θεωρεί άξιο της εμπιστοσύνης του.

Το να λέμε σε ένα άλλο άτομο τι συμβαίνει σε εμάς και στους άλλους δεν είναι υποκρισία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκπληρώνει μια ζωτική λειτουργία στα ανθρώπινα όντα. Ωστόσο, προφανώς υπάρχουν ορισμένες κόκκινες γραμμές που λειτουργούν ως όριο και μπορούν να μας δώσουν ενδείξεις ότι ζούμε σε ένα περιβάλλον υποκρισίας.

 Η υποκρισία αποκαλύπτεται αν ξέρεις να διακρίνεις τις λεπτομέρειες

Κάθε παράπονο για συμπεριφορά που μας ενοχλεί από άλλους ανθρώπους πρέπει να περάσει από μια σειρά από στάδια. Δεν είναι ρυθμιστικά, αλλά είναι ηθικά. Αν κάποιος κάνει κάτι που με εκνευρίζει ή με ενοχλεί, πρώτα απ' όλα το ιδανικό είναι να προσπαθήσουμε να επιλύσουμε αυτή την πτυχή με το ίδιο το άτομο.

 Αν αντί να προσπαθήσουμε να λύσουμε το πρόβλημα άμεσα, αρχίσουμε να αναφέρουμε τα ελαττώματα του ατόμου που μας προκαλούν δυσφορία στους άλλους στο κοινό μας περιβάλλον, αρχίζουμε να τραβάμε τις κόκκινες γραμμές αυτού που ονομάζουμε υποκρισία.

Το να λέτε σε αρκετούς ανθρώπους γύρω σας πόσο άσχημα αισθάνεστε για κάποιον και στη συνέχεια να συμπεριφέρεστε σαν να μη συμβαίνει τίποτα σε μια κοινωνική συγκέντρωση δεν επιλύει την κατάσταση. Αντιθέτως, μεθάτε τους άλλους και τον εαυτό σας.

 Αυτό μπορεί να συμβεί μερικές φορές, αλλά αν γίνει ρουτίνα, σκεφτείτε ότι έχετε αποκτήσει μια κακή συνήθεια για να περιορίσετε την απογοήτευσή σας. Αν παρατηρήσετε αυτή την κακή συνήθεια σε κάποιον γύρω σας, ίσως ήρθε η ώρα να είστε σε εγρήγορση, κάτι που είναι διαφορετικό από το να είστε αμυντικοί.

 Μιλώντας άσχημα για τους άλλους: όταν η υποκρισία περνάει στο επόμενο επίπεδο και γίνεται πραγματικό κακό

Έχουμε ήδη πει ότι υπάρχουν πολύ λεπτές κόκκινες γραμμές για να ανιχνεύσουμε την υποκρισία, η οποία είναι μερικές φορές λεπτή και δύσκολο να την υποθέσουμε. Ωστόσο, άλλες φορές, αρχίζει να είναι τόσο προφανές γνώρισμα στους άλλους που δεν είναι πλέον καν απαραίτητο να είμαστε σε εγρήγορση. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση, όσο κι αν κοστίζει, όσο κι αν πονάει.

 Όσο κι αν μας είναι δύσκολο να το πιστέψουμε, το να κακολογούμε τους άλλους πουλάει. Δεσμεύει, κρατάει το παιχνίδι σε εξέλιξη. Υπάρχουν άνθρωποι που, λόγω των ελλειμμάτων τους στις πραγματικές κοινωνικές δεξιότητες, χρησιμοποιούν συζητήσεις που σχετίζονται με τη ζωή των άλλων για να προσελκύσουν και να τραβήξουν την προσοχή των άλλων.

 Εντελώς περίτεχνα ψέματα, ανυπόστατες φήμες, προσωπικές λεπτομέρειες που λέγονται σε ένα τραπέζι μπαρ χωρίς την παραμικρή ευπρέπεια. Δεν υπάρχουν πια κόκκινες γραμμές, τα όρια έχουν εξαφανιστεί: ανακαλύπτουμε ότι δεν πρόκειται απλώς για υποκρισία. Αυτό το άτομο που θεωρούμε φίλο αρχίζει να μιλάει για τους άλλους γύρω μας με πραγματικά επιβλαβή τρόπο, χωρίς να δείχνει τον παραμικρό βαθμό μεταμέλειας.

Εκείνο το άτομο που θεωρούμε φίλο αρχίζει να δείχνει τη σκοτεινή του πλευρά στους άλλους, αλλά αρνούμαστε να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να συμβεί και σε εμάς. Μέχρι που συνειδητοποιούμε ότι μιλάει με πραγματική μανία, μπροστά σε ένα προσεκτικό ακροατήριο, για ένα άτομο που έχει την ίδια σχέση εμπιστοσύνης που μοιράζεστε μαζί του. Ο χρόνος για να είστε σε επαγρύπνηση έχει περάσει: μείνετε μακριά από αυτό το άτομο.

 Το να ζεις και να περιβάλλεσαι από αυθεντικούς ανθρώπους είναι η ανταμοιβή για το ότι δεν ασκείς υποκρισία.

Κανείς δεν πρόκειται να σας ανταμείψει για το ότι προσπαθείτε να απαλλαγείτε από την υποκρισία γύρω σας. Κανείς δεν θα σας ανταμείψει με μετάλλιο επειδή δεν συμμετέχετε σε ένα βρώμικο παιχνίδι που κάποιος άλλος σας έχει βάλει σε ασημένιο πιάτο. Αντιθέτως, θα κινδυνεύσετε να χάσετε την επαφή με ορισμένους γνωστούς, θα πέσετε θύμα αμφιβολιών και πολλοί θα αμφισβητήσουν τη στάση σας.

Είναι δύσκολο να θέσετε όρια σε μια σχέση με εντελώς τοξικούς ανθρώπους, οι οποίοι όχι μόνο ασκούν υποκρισία, αλλά και πληγώνουν όταν μπορούν και θέλουν, ειδικά όταν το άτομο αποτελεί μέρος της οικειότητας τους. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ψυχολογική κακοποίηση αυτός που απομακρύνεται δεν είναι ποτέ ο νικητής.

 Το πιο βολικό σε αυτές τις περιπτώσεις, για τη δική σας συναισθηματική υγεία, είναι να μην παίξετε ένα ακόμη πιο βρώμικο παιχνίδι: μην προσπαθείτε να αποκαλύψετε στους άλλους την υποκρισία του άλλου, ο καθένας πρέπει να είναι αρκετά υπεύθυνος ώστε να αφαιρέσει "το μαντήλι" με αυτονομία και ανεξαρτησία. Έχετε δει αρκετά. μιλώντας άσχημα για τους άλλους

 Εξάλλου, το να ζεις χωρίς να περιβάλλεσαι από υποκρισία έχει μια δική του έμμεση ανταμοιβή: θα ζεις περιτριγυρισμένος από το αντίθετο. Γύρω σας θα υπάρχουν υγιείς, καθαρόκαρδοι άνθρωποι και θα έχετε πολύ περισσότερο χώρο γι' αυτούς. Με τον καιρό, ο θυμός θα εξαφανιστεί και ακόμη και ένα αίσθημα συμπόνιας θα σας κατακλύσει. Η μονομαχία κατά του θυμού θα έχει κερδηθεί και θα έχει επιτευχθεί η πιο απόλυτη αδιαφορία.

 Θα πάρετε ένα σπουδαίο μάθημα: προσέξτε τους ανθρώπους που μιλούν και πληγώνουν τους άλλους πίσω από την πλάτη τους. Σύντομα μπορεί να βρεθείτε στην ίδια κατάσταση, με ένα μαχαίρι στην πλάτη σας χωρίς να ξέρετε ποιος σας έκανε να ματώσετε- αλλά η εμπειρία αποκτάται σταδιακά και θα ξέρετε πώς να γυρίσετε εγκαίρως και να δείξετε την καρδιά σας με θάρρος μπροστά στην επίθεση του άλλου. Ίσως μόνο τότε εκείνο το άτομο να συνειδητοποιήσει την αθλιότητα των πράξεών του.

 

 

ψάχνοντας για φθηνή ευτυχία

«Όταν ήμουν παιδί, ήταν τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου, η μουσική της μεταμεσονύχτιας λειτουργίας, η γλύκα των χαμόγελων που έκαναν το χριστουγεννιάτικο δώρο που » Antoine de Saint-Exupèry, Ο Μικρός Πρίγκιπας

Λατρεύω τα χριστουγεννιάτικα χρώματα, τα φώτα της πόλης, τα χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά, τον τραγανό αέρα του Δεκέμβρη που σου τσιμπάει τα χείλη και μετά τα χει Όταν οι νιφάδες χιονιού σκεπάζουν τις στέγες των σπιτιών, όλα γίνονται όμορφα, μαγικά, παραμυθένια. Τα χιονισμένα τοπία έχουν γεύση παιδικής ηλικίας. Μας θυμίζουν όταν όλα φαινόταν δυνατά.

Μου λείπουν τα παλιά τραπέζια του παρελθόντος, όταν η οικογένεια μαζευόταν ανάμεσα σε συγγενείς, θείους, παππούδες, ξαδέρφια, ανίψια... και στον αέρα υπήρχαν χιλιάδες διαφορετικές μυρωδιές, που μόνο που τις άκουσες σε έκαναν ευτυχισμένο. Και μετά υπήρχαν τα παιχνίδια, που παίζαμε μαζί όχι για χρήματα ή απληστία ή οτιδήποτε άλλο αλλά για την καθαρή ευχαρίστηση να το κάνουμε. Ακριβώς όπως τα παιδιά.

Τα Χριστούγεννα κάποτε δεν ήταν η άγρια βιασύνη για δώρα ή διακοσμήσεις, δεν ήταν αγορά, επιδεικνύοντας, τρέχοντας από παράθυρο σε παράθυρο ψάχνοντας για φθηνή ευτυχία. Να είμαστε μαζί, να ξαναβρεθούμε, παραδόσεις, έτσι θυμάμαι τα Χριστούγεννα της παιδικής μου ηλικίας. Αλλά σήμερα μιλώντας για αυτά τα πράγματα ίσως δεν είναι πλέον της μόδας. Αντ' αυτού θα ήθελα να σας πω, προστατέψτε αυτές τις παραδόσεις. Φέρτε τους πίσω στη ζωή. Δώστε το στα παιδιά σας. Στα εγγόνια σας και στα εγγόνια σας. Δείξτε τους την αρχαία γοητεία του να είμαστε μαζί, απλά μαζί. Να θυμάστε πάντα, υπάρχει ένας πλούτος που καμία κυβέρνηση, κράτος ή άνθρωπος δεν μπορεί να σας πάρει, που ούτε ο χρόνος δεν μπορεί να σας κλέψει, την ανάμνηση των ευτυχισμένων ωρών που πέρασες με αυτούς που αγαπάς. Στέλνω αγκαλιές στον καθένα ξεχωριστά.

G. M

 

Καταδικάζω την άγνοια που κυριαρχεί σήμερα

Καταδικάζω την άγνοια που κυριαρχεί σήμερα τόσο στις δημοκρατίες όσο και στα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Τόσο ισχυρή άγνοια, συχνά τόσο απόλυτη, που θα νόμιζες ότι την ήθελε το σύστημα αν όχι το καθεστώς. Συχνά σκέφτομαι τι μπορεί να είναι η ανατροφή ενός παιδιού.

Νομίζω ότι θα χρειαζόμασταν κάποιες βασικές γνώσεις, πολύ απλά, για να ξέρει το παιδί ότι υπάρχει στο στήθος του σύμπαντος, σε έναν πλανήτη που θα πρέπει να διατηρήσει, και θα μάθαινε ότι εξαρτάται από τον αέρα, το νερό, από όλα τα ζωντανά όντα, και αυτό το παραμικρό λάθος ή η ελάχιστη βία κινδυνεύει να διαλύσει τα πάντα.

Θα μάθαινε ότι οι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί μεταξύ τους σε πολέμους που παράγουν μόνο περισσότερους πολέμους, και ότι κάθε χώρα χειρίζεται τη δική της ιστορία για να κολακεύει την υπερηφάνεια της. Θα τον διδάσκατε, από το παρελθόν, αρκετά ώστε να νιώθει συνδεδεμένος με τους άνδρες που ήρθαν πριν από αυτόν, γιατί τους θαυμάζετε όταν τους αξίζει να είναι, χωρίς να τους κάνετε είδωλα.

Πρέπει να διδάσκονται να αγαπούν τη δουλειά όταν η δουλειά είναι χρήσιμη, και όχι να αποπλανούνται από ψεύτικες διαφημίσεις. Υπάρχει σίγουρα ένας τρόπος να μιλήσεις στα παιδιά για πραγματικά σημαντικά πράγματα νωρίτερα από ότι είναι. Φαίνεται ουτοπικό, και στις σημερινές συνθήκες, είναι, αλλά αυτό που είναι ουτοπικό δεν είναι απαραίτητα αδύνατο. Θα ήταν, για πρώτη φορά, μια ανθρώπινη εκπαίδευση. Και θα μπορούσες τουλάχιστον να προσπαθήσεις να κατευθυνθείς προς αυτή την κατεύθυνση αντί να τρέχεις καταστροφικά προς την αντίθετη κατεύθυνση.

 

 

Τέρμα πια!

Η σημερινή κοινωνία είναι κουρασμένη. Ή μάλλον, είμαστε. Βαρεθήκαμε τις δεσμεύσεις, τους παράλογους προσδιορισμούς και τις εξαρτήσεις. Ιστορικά μιλώντας, τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν καταδικαστεί στην πραγματικότητά τους. Και σε αυτή την καταδίκη, έχουν εμφανιστεί ηγεμονικές εξιστορήσεις που είναι εντελώς παράλογες, διακριτικές και αποκλειστικές. Αλλά έλα τώρα, ο άνθρωπος είναι ένα έμφυλο, τεμαχισμένο, ελλειμματικό ον. Βρισκόμαστε σε συνεχή αναζήτηση, σε συνεχή αίσθηση, απουσία. Γιατί από τη στιγμή που γεννιόμαστε αναζητούμε κάτι, αναζητούμε την ολοκλήρωση, την ευτυχία, τη χαρά, αλλά βρίσκουμε θλίψη, καταπίεση και αποκλεισμό.

 Μέχρι σήμερα. Μια κραυγή γεμάτη θυμό και ελπίδα αναδύεται από τη λήθη: ΤΕΛΟΣ! Επειδή η φιλοσοφία είναι απελευθερωτική- τα ανθρώπινα όντα αναζητούν την απελευθέρωση από τις αλυσίδες που έχουν βάλει στον εαυτό τους. Αλλά ΦΤΑΝΕΙ ΤΕΛΟΣ! ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ! Η ελευθερία παρουσιάζεται ως η νέα ουσία, ως αυτό που μας καθορίζει απόλυτα.

 Επειδή είμαστε καταδικασμένοι στην ελευθερία (Σαρτρ, 1945), πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη μας ως ελεύθερα όντα: ούτε το έθιμο ούτε η παράδοση θα μας δεσμεύουν. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είμαστε ελεύθεροι. Υπάρχουμε, και επειδή υπάρχουμε μπορούμε να είμαστε.

 

 

Οι σημερινοί διανοούμενοι είναι αντιπαθητικοί.

Τα ονόμασε η Fallaci "Παντιέρες,". Τι έκαναν πρόσφατα; Απαγόρευση των κινουμένων σχεδίων της Disney; Καλή πρωτοβουλία, σκέφτηκαν. Απαγόρευση του Σαίξπηρ και των μεγάλων κλασικών της λογοτεχνίας; Επίσης καλό. Eχουν περάσει μήνες συζητώντας, με έντονες αντιπαραθέσεις, αν είναι θεμιτό να καταργηθεί η ονομασία πατέρας και μητέρα και να αντικατασταθεί με "γονέας 1" και "γονέας 2". Αλλά γιατί το έκαναν; Δεν έχουν ιδέες; Περιεχόμενο για πρόταση; 

 Βλέπετε, το να έχεις άποψη σήμερα σε ορισμένους κύκλους είναι ένα είδος σπορ. Ακόμη χειρότερα, είναι υποχρέωση. Για ποιο σκοπό; Να υπερασπίζεσαι αυτό που πιστεύεις; Για να εκφράσει κανείς τη γνώμη του; Ή για να δώσει φωνή σε όσους δεν έχουν; Όχι ακριβώς. ""Η ενδόμυχη και πιο γνήσια ικανοποίησή μας ήταν να πάρουμε όσα περισσότερα χρήματα και επαίνους μπορούσαμε, και για να πετύχουμε αυτόν τον σκοπό δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να γράφουμε βιβλία και άρθρα σε εφημερίδες.

 Πριν από δύο αιώνες, ο Τολστόι ζωγράφισε τη ρωσική διανόηση με αυτόν τον τρόπο. Σήμερα τα πράγματα δεν είναι τόσο διαφορετικά. Σε ορισμένους κύκλους, το μόνο που μετράει είναι να φαίνεσαι. Να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, να συζητιέται. Να κάνεις παρέα με τους σωστούς ανθρώπους. Οι φίλοι μου με συμβουλεύουν πάντα να ακολουθώ το παράδειγμά τους. Να καταλάβετε πώς είναι τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά είναι πιο δυνατό από μένα, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, πάντα νιώθω άβολα σε αυτά τα περιβάλλοντα. Εκτός τόπου και χρόνου. 

Έχετε γράψει ένα βιβλίο; Είστε δημοσιογράφος; Συνεργάζεστε με κάποιο έγκριτο λογοτεχνικό περιοδικό; Ωραία, αλλά αυτό δεν σε κάνει καλύτερο από τους άλλους. Έχω βαρεθεί να περνάω ολόκληρα βράδια ακούγοντας τον Χ να καυχιέται ότι γνωρίζει τον Ψ. Αλλά πάνω απ' όλα, αναρωτιέμαι: αν οι σημερινοί "συγγραφείς, διανοούμενοι", αυτοί που υποτίθεται ότι έχουν κάτι να πουν, περνούν τον περισσότερο χρόνο τους με το να πηγαίνουν σε πάρτι, να δημιουργούν σχέσεις για να κάνουν καριέρα, να σχολιάζουν ο ένας την κοινωνική ζωή του άλλου, ποιος νοιάζεται για το περιεχόμενο; Ποιος νοιάζεται; 

G. M

 

Μια ζωή λαχταρά:

Μια ζωή λαχταρά:

Μηνύματα που δεν έρχονται.

Προβλήματα που δεν υπάρχουν.

Άνθρωποι που δεν μας συμπαθούν.

Το να μην ξέρεις πώς να πεις όχι όταν είναι όχι.

Χωρίς να ξέρουμε πώς να πούμε ναι όταν πεθαίνουμε να το κάνουμε.

Δεν είμαστε ανήσυχοι, είμαστε ηλίθιοι. Πολύ ηλίθιοι. Απολύτως.

#Darkstories_by_Ef

 

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ηθικής και δεοντολογίας;

Η λέξη δεοντολογία προέρχεται από το ελληνικό ήθος, το οποίο αναφέρεται στη συμπεριφορά ενός ατόμου βάσει του χαρακτήρα του. Είναι ένας κλάδος της φιλοσοφίας που μελετά το σύνολο πρότυπα ήθη που επηρεάζουν τις ενέργειές μας και τις βασικές αρχές τους. Αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο η επιστήμη της ηθικής που προσπαθεί να καθορίσει τι είναι καλό και τι είναι κακό. Ο σκοπός της ηθικής είναι να καθορίσει τη συμπεριφορά των ανδρών προκειμένου να επιτευχθεί α κοινωνία ιδανικό και την ευτυχία όλων.

Η λέξη δεοντολογία, καθώς προέρχεται επίσης από τα ελληνικά, ειδικά από τη λέξη δέοντος, που σημαίνει καθήκον. Είναι ο κλάδος της ηθικής που καθορίζει τις βάσεις των καθηκόντων ενός ατόμου με βάση την ηθική. Η δεοντολογία εφαρμόζεται στον επαγγελματικό κόσμο με τη δημιουργία ενός συνόλου κανόνες και υποχρεώσεις των μελών ενός επαγγέλματος ή ενός εμπορίου. σε αντίθεση με το δεοντολογίκα επαγγελματικός, το οποίο καθορίζει αυτό που ένα συγκεκριμένο άτομο θεωρεί ηθικά σωστό στο επάγγελμά του, το δεοντολογίκα επαγγελματικός Είναι ένας κώδικας συμπεριφοράς που ισχύει για όλους τους επαγγελματίες.

Εάν δεν είστε ακόμα πολύ ξεκάθαροι για το τι πραγματικά εννοούν, τα χαρακτηριστικά τους, καθώς και τις διαφορές τους, σήμερα θα ξεκαθαρίσουμε τις αμφιβολίες σας μέσα σε λίγα λεπτά.

Ηθική 

Πρέπει να ειπωθεί ότι ο όρος «Ηθική», προέρχεται από τα ελληνικά, «Έθος». Αυτή η λέξη σήμαινε «το μέρος όπου ζει κανείς». Φυσικά, άλλαξε τελικά μέχρι να μείνει με αυτό του «χαρακτήρα» ή του «τρόπου ύπαρξης» Ωρες ωρες, η ηθική συχνά συγχέεται με τα ηθικά. Η αλήθεια είναι ότι αν και είναι ήδη πολύ μακρινές έννοιες, έχουν μια εξαιρετική σχέση. Αν και για να αποφύγουμε τις αμφιβολίες, μπορούμε να πούμε ότι όταν μιλάμε για ηθική, αναφερόμαστε σε όλους αυτούς τους κανόνες που επιβάλλονται από το εξωτερικό κόσμο, δηλαδή από την κοινωνία.

Η ηθική μπορεί να οριστεί ως το σύνολο των κανόνων που προέρχονται από μέσα. Δηλαδή, θα επηρεάσουν τις πράξεις και τη συμπεριφορά μας, καθώς βγαίνουν από την προσωπικότητά μας καθώς και από τον χαρακτήρα μας. Εάν αναρωτιέστε ποιος είναι ο σκοπός της ηθικής, θα σας πούμε ότι είναι να καθορίσετε τη συμπεριφορά ανδρών και γυναικών προκειμένου να επιτύχετε μια καλύτερη κοινωνία.

 Για να είμαστε λίγο πιο συγκεκριμένοι, η ηθική είναι υποχρέωση που μας οδηγεί να τελειοποιήσουμε τον εαυτό μας σε προσωπικό επίπεδο, τις αποφάσεις που λαμβάνουμε για να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Για όλα αυτά, θεωρείται μια επιστήμη που ασχολείται με τους κανόνες σχετικά με την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ό, τι έχει να κάνει με το ηθικό επίπεδο ήταν πάντα καλά μελετημένο. Για παράδειγμα, ο Αριστοτέλης Είπε ότι το καλό θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο όταν αναπτύχθηκε η ουσία κάποιου. Ενώ αργότερα, ο Descartes επιβεβαίωσε ότι ο άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση, υπεύθυνος για τον τρόπο ζωής του. Μόνο αυτός μπορεί να ελέγξει συναισθήματα όπως το μίσος, τη χαρά ή την αγάπη για να τα διοχετεύσει προκειμένου να αποκτήσει μια καλύτερη ζωή. Για τον Σωκράτη, η αρετή ήταν απόλυτα καλή, ενώ το κακό ήταν άγνοια.

Φυσικά, σήμερα, η ηθική έχει επηρεαστεί από το Ψυχανάλυση του Sigmund Freud. Όπως γνωρίζουμε, είναι μια θεωρία που στοχεύει να εξηγήσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων, αναλύοντας ορισμένες συμπεριφορές που έχουν ήδη προέλθει από την παιδική ηλικία. Γνωρίζουμε ήδη τη σημασία τους καθώς και τα χαρακτηριστικά του, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ο όρος ηθικής έχει επίσης διαφορετικούς κλάδους όπως κανονισμούς ή εφαρμοσμένους.

Παράδειγμα ηθικών κανόνων:

• Το ιατρικό απόρρητο στο επάγγελμα του ιατρού και η απαγόρευση αποκάλυψης πληροφοριών για τους ασθενείς.

•    Το επαγγελματικό απόρρητο των δικηγόρων και η απαγόρευση αποκάλυψης πληροφοριών για τους πελάτες τους.

• Απαγόρευση στον αστυνομικό να εκμεταλλεύεται τη θέση του για να αποκομίσει όφελος για τον εαυτό του.
  

Δεοντολογία

Μέσα στην κανονιστική ηθική θα βρούμε τη λεγόμενη δεοντολογία. Από όσα μπορούμε να πούμε γι 'αυτό ότι είναι ένας κλάδος ηθικής. Η ετυμολογική του προέλευση προέρχεται επίσης από τα ελληνικά. Σχηματίστηκε από το «δεοντος» που σημαίνει «καθήκον και υποχρέωση» καθώς και από «λογική» που ερμηνεύεται ως μελέτη. Η δεοντολογία είναι γνωστή ως «θεωρία του καθήκοντος». Από όσα μπορούμε να πούμε ότι όταν μιλάμε για έναν κώδικα δεοντολογίας, κάνουμε αναφορά σε κανόνες και αξίες που εφαρμόζονται σε μια επαγγελματική δραστηριότητα.

Το λογικό είναι ότι η πλειοψηφία των επαγγελμάτων έχει έναν δεοντολογικό κώδικα. Οι υποχρεώσεις και ο σεβασμός στην εργασία διατυπώνονται σε αυτό. Αν και αυτά μπορούν επίσης να εξαρτηθούν από αυτά που λέει κάθε ανθρώπινη συνείδηση. Είναι καλύτερο να το βλέπετε πάντα ως παραδείγματα.

Για παράδειγμα, στην ιατρική ο δεοντολογικός κώδικας θα ήταν επαγγελματικό απόρρητο ή η σχέση του γιατρού με τους ασθενείς του. Στον κόσμο της δημοσιογραφίας, ένας από τους κανόνες που πρέπει να ακολουθήσουν θα ήταν να αντιπαραβάλλουν τις πληροφορίες πριν τις δημοσιεύσουν ή να προστατέψουν τις πηγές από όπου λαμβάνουν τις πληροφορίες. Όταν όλα αυτά εκπληρώνονται, θα ακολουθούσαν τις κατευθυντήριες γραμμές που καθιέρωσε η δεοντολογία. Αν και κατά καιρούς, φαίνεται ότι η ηθική έχει μια ισχυρή επιρροή.

 

Διαφορές μεταξύ ηθικής και δεοντολογίας 

Η κύρια διαφορά είναι ότι η δεοντολογία είναι το σύνολο των κανόνων που πρέπει να ακολουθούνται. Ενώ η ηθική δεν είναι επιβαλλόμενοι κανόνες, αλλά είναι οι καταστάσεις που αναζητά κάθε άνθρωπος προκειμένου να είναι σε θέση να αποφασίσει τι είναι σωστό, τι είναι λάθος και τι τον κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Η ηθική δεν επιβάλλεται από έξω, αλλά μάλλον κάθε άτομο επιβάλλει στον εαυτό του μια σειρά από έννοιες ή κανόνες.

Χάρη στη ζωή και τις διδασκαλίες της, θα ξέρουμε ποιες από αυτές πρέπει να εφαρμόσουμε στην καθημερινή μας ζωή. Έτσι, αυτά τα βήματα που κάνουμε θα επηρεαστούν από την ηθική. Με αυτόν τον τρόπο, είναι μια συμπεριφορά που εμείς οι ίδιοι μεταβάλλουμε ανάλογα με αυτό που βιώνουμε.

• Ηθική: Είναι συνήθως προσανατολισμένη προς το καλό, χωρίς κανονισμούς. Αναφέρεται στην προσωπική συνείδηση.

•   Δεοντολογία: Είναι προσανατολισμένη προς το καθήκον. Διαθέτει κανόνες και κώδικες, που προορίζονται για επαγγελματίες σε διάφορα είδη εργασίας. Βρίσκεται μεταξύ ηθικής και νόμου.
•  
  
  
  
  

 

Τα μαθηματα που παίρνουμε απο το Μικρό Πρίγκιπα

Ένα βιβλίο για παιδιά, «όχι τόσο παιδιά», ένα μυθιστόρημα που έγινε ένα από τα πιο μεταφρασμένα και αφηγείται την ιστορία του «Μικρού Πρίγκιπα» στο οποίο, ως καλός παρατηρητής, μοιράζεται μαζί μας βασικές αξίες και μαθήματα ζωής.

Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία ενός πιλότου που χάνεται στην έρημο Σαχάρα αφού το αεροπλάνο του υπέστη βλάβη, αλλά προς έκπληξή του, συναντά έναν μικρό πρίγκιπα από άλλο πλανήτη που θα του μάθει να κοιτάζει τον κόσμο με άλλα μάτια. εμβαθύνει στα πιο ουσιαστικά ζητήματα της ανθρώπινης φύσης μέσα από απλές ενέργειες.

Με αυτόν τον τρόπο, το μυθιστόρημα κάνει έναν περίπατο στις οικουμενικές αξίες της ανθρωπότητας όπως η ελπίδα, η προσπάθεια, η δέσμευση, η αγάπη και η ευτυχία μέσα από τα μικρά πράγματα στη ζωή. Αυτά είναι μερικά από τα μαθήματα που μάθαμε με το «The Little Prince» και θα σας βοηθήσουν επίσης να γίνετε καλύτερος άνθρωπος:

Μην αγαπάτε πολύ τους αριθμούς

«Στους ενήλικες αρέσουν πολύ οι αριθμοί. Όταν τους λέτε για έναν νέο φίλο, δεν σας κάνουν ποτέ τις ερωτήσεις που θα έπρεπε, όπως, "Τι είδους φωνή έχει;" «Ποια είναι τα αγαπημένα σου παιχνίδια;» «Μαζεύεις πεταλούδες;» Αντίθετα, ρωτούν: «Πόσο χρονών είναι; Πόσα χρήματα βγάζει ο πατέρας σου; Πραγματικά πιστεύουν ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθετε τι είδους άτομο είστε!

Δεν μπορείτε να δείτε τα σημαντικά πράγματα στη ζωή με τα μάτια σας, μόνο με την καρδιά σας.

«Μόλις ο μικρός πρίγκιπας αποκοιμήθηκε, τον πήρα στην αγκαλιά μου και ξεκίνησα πάλι τον δρόμο μου. Συγκινήθηκε τόσο πολύ ενώ περπατούσε. Μου φαινόταν ότι κρατούσα στην αγκαλιά μου τους πιο ευαίσθητους θησαυρούς, ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει τίποτα πιο εύθραυστο στη Γη. Στο φως του φεγγαριού κοίταξα αυτό το χλωμό μέτωπο, εκείνα τα κλειστά μάτια, εκείνες τις κλειδαριές της που έτρεμαν στον άνεμο: «Αυτό που βλέπω», σκέφτηκα, «δεν είναι τίποτα άλλο από το κοχύλι. Αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό δεν μπορώ να το δω».

Σε μια κοινωνία όπου η εμφάνιση φαίνεται να έχει αντικαταστήσει όλα τα άλλα, αυτή η ιδέα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Ο Saint-Exupéry όχι μόνο μας ενθαρρύνει να κοιτάξουμε πέρα ​​από την εμφάνιση, αλλά και να απαλλαγούμε από τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπά μας για να συνδεθούμε πραγματικά με τους ανθρώπους και να τους γνωρίσουμε πέρα ​​από το επάγγελμά τους, την κοινωνική τους θέση ή τη φυσική τους εμφάνιση.

Μην κρίνετε τους άλλους από τα λόγια τους, αλλά από αυτό που κάνουν

«Το τριαντάφυλλό μου με γέμισε με το άρωμά του, είχε φέρει χαρά στη ζωή μου. Δεν πρέπει ποτέ να την αφήσω. Θα έπρεπε να είχα αναγνωρίσει τη γλυκιά, ευαίσθητη ψυχή που βρισκόταν κάτω από όλα τα μάλλον ανόητα παιχνίδια του.

Οι φιλίες κάνουν τη ζωή να αξίζει

«Τι ακριβώς σημαίνει «εξημερωμένο»;

«Λοιπόν, είναι κάτι που πολύ συχνά ξεχνιέται», είπε η αλεπού. «Υποθέτω ότι σημαίνει: να κάνεις κάποιο είδος σχέσης».

Μπορούμε να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο μόνο αν περνάμε χρόνο στο πλευρό του, αν τον συνοδεύουμε σε καλές και κακές στιγμές. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης που θα μας συντηρεί όταν το χρειαζόμαστε περισσότερο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό μας και πρέπει να τον χρησιμοποιούμε με σύνεση για να οικοδομήσουμε ιδιαίτερες σχέσεις.

Φροντίστε τον πλανήτη

«Είναι απλώς θέμα αυτοπειθαρχίας», εξήγησε αργότερα ο μικρός πρίγκιπας. «Πρώτο πράγμα το πρωί φροντίζεις τον εαυτό σου, βουρτσίζεις τα δόντια σου και πλένεις το πρόσωπό σου, σωστά; Λοιπόν, το δεύτερο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να φροντίσετε τον πλανήτη».

10 διάσημες φράσεις του Μικρού Πρίγκιπα

-«Όλοι οι μεγαλύτεροι ήταν παιδιά στην αρχή, αν και λίγοι από αυτούς το θυμούνται».

-«Η πρώτη αγάπη αγαπιέται περισσότερο, οι άλλες αγαπιούνται καλύτερα».

-«Περπατάς σε ευθεία γραμμή, δεν μπορείς να φτάσεις πολύ μακριά».

-«Αναρωτιέμαι αν τα αστέρια ανάβουν για να βρει ο καθένας μια μέρα το δικό του».

– «Ήταν ο χρόνος που πέρασες με το τριαντάφυλλό σου που το έκανε τόσο σημαντικό».

– «Αν με εξημερώσεις, θα χρειαστούμε ο ένας τον άλλον. Θα είσαι ο μόνος στον κόσμο για μένα. Θα είμαι για σένα ο μόνος στον κόσμο».

– «Είναι πολύ πιο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου παρά να κρίνεις τους άλλους. Αν μπορείς να κρίνεις καλά τον εαυτό σου, είσαι αληθινός σοφός».

-«Θα χρειαστεί να στηρίξω δύο ή τρεις κάμπιες αν θέλω να μάθω τις πεταλούδες».

.-«Μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις καλά. Το ουσιαστικό είναι αόρατο στα μάτια».

– «Είναι τρελό να μισείς όλα τα τριαντάφυλλα γιατί ένα σε τρύπησε. Να εγκαταλείψεις όλα τα όνειρά σου γιατί ένα από αυτά δεν έγινε πραγματικότητα»

Οι βαθιές συζητήσεις με τους σωστούς ανθρώπους είναι ανεκτίμητες

Τώρα που έχετε χρόνο, αναζητήστε τους φίλους σας. Το να κρατάς τους ανθρώπους που αγαπάς κοντά είναι το μυστικό για να είσαι ευτυχισμένος.

Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή είναι να κάνεις μια συζήτηση με έναν φίλο που σε ακούει και δεν επιβάλλει την άποψή του, στην οποία και οι δύο ανταλλάσσουν ιδέες και δίνουν ο ένας στον άλλο ανατροφοδότηση.

Τώρα που είμαστε σπίτι, έχω παρατηρήσει ότι όλοι έχουμε πολλά να πούμε, αλλά λίγοι θέλουν να ακούσουν. Σχεδόν πάντα είμαστε όλοι απασχολημένοι με τη δουλειά, με τις εκκρεμότητες και δεν βρίσκουμε χρόνο για να απολαύσουμε μια καλή κουβέντα.

Και σήμερα που έχουμε περισσότερο χρόνο από ό,τι εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια καλή στιγμή να μοιραστείτε αυτά που σκέφτεστε και να μην βυθιστείτε στις σκέψεις σας. Τι ωφελεί να έχεις πολλούς «φίλους» αν δεν υπάρχει κανένας να εμπιστευτείς; Οτιδήποτε είναι επιφανειακό μπορεί να καταστραφεί αλλά αυτό που έχεις στην καρδιά σου δεν τελειώνει ποτέ.

Μοιραστείτε μια συνομιλία με φίλους

Στο Zoom, στο Whatsapp ή στο τηλέφωνο, προσπαθήστε να βρείτε τους φίλους σας. Το όφελος της κοινής χρήσης είναι για όλους. Αυτό θα σας βοηθήσει να δημιουργήσετε και να διατηρήσετε μακροχρόνιες σχέσεις με τους ανθρώπους που αγαπάτε, θα σας χαρίσει αγάπη, χαρά και καλές στιγμές νεότητας.  

Είναι καιρός να είμαστε πιο κοντά από ποτέ στους ανθρώπους που μας αγαπούν και τους οποίους αναζητούμε: έχουμε χρόνο, δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Πριν από λίγες μέρες μετά από τόσο εγκλεισμό κατέληξα σε ένα ισχυρό και απλό συμπέρασμα: Θέλεις να σε αναζητήσουν οι άλλοι και να ανησυχούν για σένα; Αναζητήστε τους! Είμαστε όλοι απασχολημένοι, έχουμε λίγο περίπλοκες ζωές, αλλά το να μιλάμε με τους φίλους μας είναι η καλύτερη λύση για να τελειώσουμε μια καλή μέρα. Ναι, η μοίρα μπορεί να σε απομακρύνει από κάποιους φίλους σου, γι' αυτό είναι σημαντικό να τους αφιερώσεις χρόνο σήμερα που τον έχεις.

Η ζωή χάθηκε σε μια στιγμή. Μείνετε με όλα τα καλά πράγματα που έχετε μάθει και με ειλικρινείς φιλίες. Εκτιμήστε τους φίλους και την οικογένειά σας πάνω από όλα. Κάντε πράξη την ενσυναίσθηση και σας διαβεβαιώνω ότι κάθε καλό θα έρθει στη ζωή σας και των άλλων.

Τώρα που το ξέρετε, ήρθε η ώρα να βγείτε έξω, να ανακαλύψετε τον κόσμο και να μοιραστείτε αυτή τη γνώση με άλλους. Να θυμάστε ότι το μόνο που έχουμε είναι καλοί φίλοι, καλές αναμνήσεις και χρόνο να μοιραστούμε. Αυτή είναι λοιπόν η κατάλληλη στιγμή για να πραγματοποιήσετε όλες αυτές τις κλήσεις που είχατε σε εκκρεμότητα… Μην αφήνετε τίποτα ανείπωτο. Γεια σου!

Ο σχετικισμός του χρόνου και η έλλειψη ουσίας

 

 

 

 

 

Ο χρόνος είναι «συγκριτικός». Υποδεικνύει τη σχέση μεταξύ των διαδικασιών, και όπως κάθε σχέση χρειάζεται τους «εμπλεκόμενους παράγοντες». Χωρίς αυτά δεν είναι τίποτα: «έλλειψη ίδιας της ουσίας».

 Και είναι ότι οι διαδικασίες (κινήσεις) είναι πολύ μεταβλητές. Πολύ μικρή όσο η εκπομπή ενός φωτονίου. πολύ μακρύς όσο οι γεωλογικοί ή οι κοσμολογικοί.

Η ζωή, τουλάχιστον όπως την ξέρουμε, βρίσκεται, σε σχέση με τη διάσταση του χρόνου, μέσα στις προηγούμενες διαδικασίες... Και αυτή η ζωή μπορεί να είναι, για παράδειγμα, η ψυχική ζωή, η ζωή της σκέψης... Γι' αυτό «ξεφεύγει» από την ανθρώπινη κατανόηση, αρχικά, αυτά τα δύο άκρα στα οποία αναφέρονται: το πολύ σύντομο ως ατομική αποσύνθεση ή το πολύ μεγάλο όπως η ανάπτυξη μιας οροσειράς.

Πρέπει να κάνουμε χρήση της νοημοσύνης, της λογικής, για να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τέτοιες διαδικασίες, που με άμεση παρατήρηση, θα μας «ξέφυγαν». Και ακόμη και μέσα στην ίδια τη ζωή, κάθε είδος ή άτομο έχει τους χαρακτηριστικούς χρόνους ζωής του: μακρύς σε πολλά θηλαστικά όπως ο άνθρωπος, και σύντομος για τις γρίλιες και πολλά έντομα.

Ένας πίνακας με τις διαφορετικές διαδικασίες που συμβαίνουν στη φύση εξακολουθεί να είναι διαφωτιστικός... Και ακόμη και οι αισθήσεις των διαφορετικών πλασμάτων έχουν ένα συγκεκριμένο εύρος όπου είναι χρήσιμες ή όπου μπορούν να αντιληφθούν. έξω από αυτό γίνονται άχρηστα. Για παράδειγμα, η όραση αντιλαμβάνεται μόνο τα μήκη κύματος του ορατού στον άνθρωπο, και όχι το υπέρυθρο ή το υπεριώδες.

Όλα αυτά δείχνουν τη μεγάλη διαφορά μεταξύ των διαδικασιών ως προς τη διάρκειά τους, και την επαλήθευση της σχετικότητας του χρόνου, ουσιαστικής, αλλά στερούμενης ουσίας από μόνη της... Χωρίς τα στοιχεία του κόσμου, ο χρόνος δεν θα υπήρχε!

Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα Καρλ Μαρξ

Όσο λιγότερο τρως, πίνεις, αγοράζεις βιβλία, πηγαίνεις θέατρο, τόσο λιγότερο σκέφτεσαι, αγαπάς, κάνεις θεωρίες, τραγουδάς, ζωγραφίζεις, γράφεις κτλ. , όσο πιο πολλά αποταμιεύεις, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο θησαυρός σου που ούτε τα μουρλάκια ούτε η σκόνη μπορούν να καταναλώσουν, το κεφάλαιο σου. Όσο λιγότερος είσαι, τόσο λιγότερο συνειδητοποιείς τη ζωή σου, τόσο περισσότερο έχεις· τόσο μεγαλύτερη είναι η αποξενωμένη ζωή σου, τόσο περισσότερο συσσωρεύεις την αποξενωμένη σου ύπαρξη. Ό,τι σου αφαιρεί η οικονομία από τη ζωή και την ανθρωπότητα, σου το δίνει πίσω σε χρήματα και πλούτο.

Όταν το χρήμα γίνεται το έσχατο τέλος, όλα τα αγαθά που δεν είναι οικονομικής φύσης όπως η ευφυΐα, ο πολιτισμός, η τέχνη, η δύναμη, η ομορφιά, η αγάπη, για χάρη της απληστίας παύουν να είναι αξίες από μόνα τους, επειδή περιορίζονται στη μη φραγμότητά τους σε χρήματα, που, σε αυτό το σημείο, παρουσιάζεται σε τα μάτια του τσιγκούνη σαν την αφηρημένη μορφή όλων των απολαύσεων που ποτέ δεν απολαμβάνονται.

Καρλ Μαρξ, Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα