Κάποια μαγεία δεν μπορεί να εξηγηθεί... μπορούν μόνο να την ζήσουν...
8/20/2020
Για όλες αυτές τις γροθιές που σε βγάζουν νοκ άουτ αλλά σου δίνουν μυς. Για τα δάκρυα που σκουπίζουν τα μάτια σου και σου επιτρέπουν να δεις όσα δεν έχεις δει ποτέ. Για εκείνη τη δύναμη που ξύπνησε ανεπιφύλακτες πληγές. Για την καταδίκη της μάχης και της οργής που σε τραβούν στην ακτή σου. Γι ' αυτό σηκώνω το ποτήρι μου απόψε....
Χρειάζομαι μια μέρα με τους φίλους μου, να μιλήσουμε μέχρι να σκοτεινιάσει, να γελάσουμε μέχρι να πονέσει η κοιλιά μας και να μας συμβουλεύσουμε σαν να ξέρουμε πραγματικά τι να κάνουμε με τη ζωή μας......Πάντα πίστευα ότι το να είσαι ευτυχισμένος είναι απλό, το περίπλοκο πράγμα είναι απλό. Τώρα ξέρουμε ότι η ζωή είναι να πίνεις μερικές μπύρες με έναν φίλο σε μια βεράντα, να πηγαίνεις σινεμά, να βγαίνεις για δείπνο και να πίνεις ένα ποτό ανάμεσα σε γέλια, να κάνεις ηλιοθεραπεία, να παίρνεις το αυτοκίνητο για ένα Σαββατοκύριακο και να κάνεις εκατοντάδες μίλια, να χάνεις τον εαυτό σου για ένας άγνωστος δρόμος, προλάβετε ένα αεροπλάνο. Γι ' αυτό όταν επιστρέψει η ζωή, θα ζητάμε λιγότερα πράγματα. Και αυτό θα βγάλει νόημα......
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)