Αν το χέρι μου, σαν ψίθυρος μέσα στο σκοτάδι, εύρισκε το δικό σου... Πυρκαγιές από στίχους θα ξέσπαγαν στα υπόγεια της ψυχής μας. Θα ένιωθες το δίχτυ που υφαίνω γύρω από κάθε σου σκέψη, ένα δίχτυ φτιαγμένο από ανάσες και κρυφούς πόθους. Λέξεις που έμεναν βουβές για χρόνια θα γίνονταν κήποι, και οι σιωπές μας θα άνθιζαν, γεμίζοντας το δωμάτιο με αρώματα απόντων λουλουδιών. Και στα κορμιά μας... μια αγκαλιά που δεν θα ήξερε πού τελειώνω εγώ και πού αρχίζεις εσύ.
Κι αν μια στιγμή, ξαφνικά και ανυπότακτα, το στόμα μου έκλεβε τη δροσιά από το δικό σου... Χιλιάδες πεταλούδες θα ελευθερώνονταν στον αέρα, σπάζοντας το γυαλί της λογικής. Θα ένιωθες τη λάβα να κυλάει στις φλέβες μου, ζεσταίνοντας τα κρύα σημεία της μνήμης σου. Συναισθήματα ατίθασα θα ρίζωναν μέσα σε ένα σου βλέμμα, και τα σώματά μας θα γίνονταν ένα, παραδομένα σε μια επιθυμία που δεν έμαθε ποτέ να ζητά συγγνώμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου