Ο έρωτας δεν είναι τα ροζ σύννεφα που μας πούλησαν. Είναι μια εισβολή. Είναι το σημείο εκείνο όπου οι άμυνες σου παραδίδουν τα όπλα και η αυτοπεποίθησή σου υποκλίνεται μπροστά σε ένα βλέμμα.
Είναι η στιγμή που το «εγώ» σου, αυτό το οχυρό που με τόσο κόπο έχτισες, αποφασίζει να αυτοκτονήσει για να αναστηθεί μέσα στην ανάσα κάποιου άλλου. Είναι μια τρέλα που έχει τη δική της λογική. Μια φωτιά που δεν σε ρωτάει αν είσαι έτοιμος να καείς· απλά σε τυλίγει και σε αναγκάζει να χορέψεις μέσα στις φλόγες της.
Γιατί αυτός είναι ο έρωτας:
Είναι να ξέρεις ότι ο άλλος έχει τη δύναμη να σε διαλύσει, και εσύ να του δίνεις το μαχαίρι στο χέρι, πιστεύοντας πως δεν θα το χρησιμοποιήσει.
Είναι η αναμονή ενός μηνύματος που ζυγίζει περισσότερο από όλη τη μέρα σου.
Είναι εκείνος ο κόμπος στο στομάχι που δεν λύνεται με λογική, αλλά μόνο με ένα άγγιγμα.
Συχνά πονάει. Συχνά σε αφήνει μόνο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους μόνους, να μετράς τα σημάδια που άφησε το κοτσάνι όταν κόπηκε. Αλλά, ακόμα και τότε, είναι η μόνη αλήθεια που αξίζει να ζήσεις. Γιατί αν δεν ερωτευτείς μέχρι θανάτου, αν δεν νιώσεις τις πεταλούδες να γίνονται τυφώνες μέσα σου, τότε απλά επιζείς. Δεν ζεις.
Είναι η στιγμή που το «εγώ» σου, αυτό το οχυρό που με τόσο κόπο έχτισες, αποφασίζει να αυτοκτονήσει για να αναστηθεί μέσα στην ανάσα κάποιου άλλου. Είναι μια τρέλα που έχει τη δική της λογική. Μια φωτιά που δεν σε ρωτάει αν είσαι έτοιμος να καείς· απλά σε τυλίγει και σε αναγκάζει να χορέψεις μέσα στις φλόγες της.
Γιατί αυτός είναι ο έρωτας:
Είναι να ξέρεις ότι ο άλλος έχει τη δύναμη να σε διαλύσει, και εσύ να του δίνεις το μαχαίρι στο χέρι, πιστεύοντας πως δεν θα το χρησιμοποιήσει.
Είναι η αναμονή ενός μηνύματος που ζυγίζει περισσότερο από όλη τη μέρα σου.
Είναι εκείνος ο κόμπος στο στομάχι που δεν λύνεται με λογική, αλλά μόνο με ένα άγγιγμα.
Συχνά πονάει. Συχνά σε αφήνει μόνο ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους μόνους, να μετράς τα σημάδια που άφησε το κοτσάνι όταν κόπηκε. Αλλά, ακόμα και τότε, είναι η μόνη αλήθεια που αξίζει να ζήσεις. Γιατί αν δεν ερωτευτείς μέχρι θανάτου, αν δεν νιώσεις τις πεταλούδες να γίνονται τυφώνες μέσα σου, τότε απλά επιζείς. Δεν ζεις.
Μην φοβάσαι την πτώση. Ο έρωτας είναι η μόνη ακτίνα που μπορεί να διαπεράσει τα βαριά σύννεφα της ρουτίνας και να σε κάνει να γεννηθείς ξανά. Ακόμα κι αν στο τέλος μείνει μόνο το «εξόγκωμα», μόνο η σιωπή... η διαδρομή μέχρι εκεί ήταν η μόνη που άξιζε το ρίσκο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου