Κάποιες φορές οι φωτογραφίες "ζουν για εμάς".

Βρίσκεστε στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου και περιμένετε την αναχώρηση της πτήσης σας για "εκείνο το μέρος" που πάντα θέλατε να πάτε.
Τι κάνετε;
Το πιο πιθανό είναι να συμβουλευτείτε το smartphone σας και στη συνέχεια, ίσως αντανακλαστικά, να προχωρήσετε στη λήψη μιας selfie για να ενημερώσετε την κατάστασή σας στο Facebook ή το Instagram με το " Ετοιμάζομαι να πετάξω ".

Είμαστε η κοινωνία των selfies.

Κάθε μέρος ή εκδήλωση που θα επισκεφθείτε πρέπει να καταγραφεί. Ίσως να φτάνετε, σε αυτό το ίδιο ουτοπικό ταξίδι, στον προορισμό σας και το δεύτερο ή τρίτο πράγμα που κάνετε αφού τακτοποιηθείτε είναι να πείτε στον κόσμο πού βρίσκεστε (ας αφήσουμε στην άκρη τα θέματα "ιδιωτικότητας") πριν καν σταθείτε να θαυμάσετε και να εισπνεύσετε το άρωμα της πόλης.Αντίθετα, αν πάτε σε μια συναυλία, ένα αθλητικό γεγονός... οτιδήποτε! κάθε στιγμή "πρέπει" να καταγραφεί. Έχουμε μια ανησυχία όταν δεν " φιγουράρουμε" στους " φίλους" μας για το τι κάνουμε και πόσο πολύ το -λέμε ότι- διασκεδάζουμε.
Και εδώ έρχεται το άσχημο μέρος:  " θεωρούμε" ότι το απολαμβάνουμε και  την ίδια στιγμή, τραβώντας "αυτή τη φωτογραφία" ή αυτό το βίντεο, δεν είμαστε "εκατό τοις εκατό" στον χώρο.

Γιατί είναι λάθος να καυχιόμαστε;

Μακριά από την ηθική που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως σχόλιο, η άποψή μου πηγαίνει λίγο παραπέρα. Αυτή η φωτογραφία που δημοσιεύουμε στο διαδίκτυο είναι συνήθως επεξεργασμένη, κροπαρισμένη και τραβηγμένη από την καλύτερη οπτική μας γωνία, τη στιγμή που θεωρούμε ιδανική και δείχνει αυτό που θέλουμε... Δηλαδή, αυτό που μοιραζόμαστε στο διαδίκτυο δεν είναι, ούτε κατά διάνοια, αυτό που πραγματικά βιώνουμε.Εστιάζουμε περισσότερο λοιπον, τη στιγμή που ζούμε μια εμπειρία, στο να αποτυπώσουμε αυτό το τέλειο γεγονός και να το αναρτήσουμε στο Διαδίκτυο, παρά στο να το κάνουμε μια προσωπική στιγμή το μεταμορφώνουμε σε "κάτι άλλο" που το μοιράστηκα με τους φίλους και τους ακολούθους μας.
Μια συναυλία. Ένα ταξίδι. Μια εκδρομή στον ζωολογικό κήπο, σε ένα μουσείο ή σε ένα εμπορικό κέντρο θα πρέπει να είναι ακριβώς αυτό... μια αποσύνδεση από τον κόσμο των δύο στιγμών και του μηδενός, στον οποίο κινούμαστε συνεχώς και στον οποίο ταξιδεύουμε διαρκώς αφού ξεκλειδώσουμε το κινητό μας.
Ναι, μια φωτογραφία ή ένα βίντεο δεν είναι κακό, αλλά αντί να επικεντρώνεστε με πάθος στη λήψη της άψογης φωτογραφίας που είναι πίσω σας ένα αξιοθέατο, γιατί να μη σταματήσετε και να απαθανατίσετε αυτή τη στιγμή με τον πιο υπέροχο φακό που διαθέτουμε: τα μάτια μας;

Είναι καλύτερα να το ζούμε παρά να αφήνουμε τις φωτογραφίες να το κάνουν για μας.

Η κοινωνία μας σήμερα

@Feleki@kafeneio.social

Ο Zygmunt Bauman,πατέρας της κοινωνιολογιας κατα πολλούς, για τα σοσιαλ μιντια,παντα επίκαιρος λογω του χαμου στο πουλι. Τα είχε πει ο (συχωρεμένος) γέροντας.

"Το ερώτημα της ταυτότητας, από κάτι με το οποίο ήσουν εγγενώς προσκολλημένος (την κοινότητα μέσα στην οποία γεννιέσαι και ανατρέφεσαι), έχει μετεξελιχθεί σε κάτι άλλο το οποίο σου επιβάλλεται ως καθήκον και ως αγγαρεία: πρέπει να δημιουργήσεις ο ίδιος την δική σου κοινότητα

Όμως οι κοινότητες δεν δημιουργούνται – είτε ανήκεις σε μία είτε όχι. Αυτό που τα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να κατασκευάσουν είναι ένα υποκατάστατο. Η διαφορά ανάμεσα στη κοινότητα και το Ίντερνετ είναι ότι εσύ ανήκεις στην κοινότητα, ενώ το Ίντερνετ »ανήκει» σ’ εσένα. Αισθάνεσαι ότι έχεις τον έλεγχο. Μπορείς να προσθέσεις φίλους κατά το δοκούν, μπορείς να τους απορρίψεις αν το θελήσεις.

Αλλά είναι τόσο εύκολο να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις »φίλους» στο Ίντερνετ, ώστε οι άνθρωποι αποτυγχάνουν εντέλει να αναπτύξουν εκείνες τις πραγματικές κοινωνικές δεξιότητες που χρειάζονται όταν βγαίνεις έξω στο δρόμο, όταν βρίσκεσαι στο χώρο εργασίας, όπου συναντάς πολλούς ανθρώπους με τους οποίους πρέπει να αναπτύξεις μια λογική όσο και ευαίσθητη σχέση αλληλεπίδρασης.

Ο πάπας Φραγκίσκος, που είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, έδωσε την πρώτη συνέντευξη μετά την εκλογή του στον Ευγένιο Σκαλφάρι, έναν Ιταλό δημοσιογράφο που αυτοπροσδιορίζεται ως άθεος. Ήταν μια κίνηση συμβολική: ο πραγματικός διάλογος δεν αφορά στο να μιλάς μόνο με ανθρώπους που πιστεύουν τα ίδια πράγματα με εσένα. Τα κοινωνικά δίκτυα κάθε άλλο παρά μας μαθαίνουν να κάνουμε διάλογο αφού είναι τόσο εύκολο να αποφύγεις την αντιπαράθεση…

Εξάλλου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα για να συνδεθούν πραγματικά, ούτε για να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, αλλά, αντίθετα, για να αυτο-περιοριοριστούν σε μία ζώνη άνεσης και ασφάλειας (comfort zone) όπου ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι η ηχώ της δικής τους φωνής, το μόνο πράγμα που βλέπουν είναι η αντανάκλαση του ίδιου τους του προσώπου. Τα κοινωνικά δίκτυα είναι πολύ χρήσιμα, προσφέρουν ευχαρίστηση, αλλά είναι μια παγίδα."

ΤΑ ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ.

οι μύθοι της εποχής μας

Το ότι μια δόση εγωισμού είναι απαραίτητη για την επιβίωση είναι προφανές και είναι εξίσου προφανές ότι πρέπει να περιοριστεί, αλλιώς γίνεται αυτοκαταστροφική και αυτοκαταστροφική. Αλλά δεν είναι ο εγωισμός που δηλητηριάζει την ίδια μας την ύπαρξη και τους άλλους. Είναι συγγενής σου, κοντινός αλλά εκφυλισμένος, να βλάψει σοβαρά τη ζωή ενός ατόμου και τη σχέση του με εκείνη των άλλων: τον εγωκεντρισμό.

Ο εγωκεντρικός άνθρωπος πιστεύει ότι το πρόβλημά του -η δουλειά του, το έργο του, οι ιδέες του, η συναισθηματική του κατάσταση - είναι απολύτως το πιο σημαντικό, στην πραγματικότητα το μόνο πραγματικά σημαντικό και πιο κάτω νομίζει ότι άλλοι, ακόμα και οι ανταγωνιστές του οντότητες, ακόμα και ο Θεός πρέπει να ανησυχεί πάνω από όλα για αυτό που νοιάζεται γι' αυτόν, την ανάγκη του και την επιθυμία του - γιατί η θλίψη του είναι πιο ανθρώπινα βαθύτερη και η ευαισθησία του πιο οδυνηρά ευάλωτη από τους άλλους.

Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι,

 

"Είσαι ηλίθιος, όχι είσαι ηλίθιος! " ιδού η ουσία των σημερινών μεγάλων συζητήσεων με λίγα λόγια.

"Είσαι ηλίθιος, όχι είσαι ηλίθιος! " ιδού η ουσία των σημερινών μεγάλων συζητήσεων με λίγα λόγια.

Δώστε μας προσοχή, κάθε φορά που μιλάμε ή εκφράζουμε την άποψη μας, υπάρχει κάποιος έτοιμος, πρόθυμος να μας προσβάλει. Η αγένεια είναι πλέον πρακτική εδώ στα social media. Οι απολίτιστοι και αγενείς άνθρωποι αυξάνονται σε αριθμό, αλλά δεν γνωρίζουν ότι η συμπεριφορά τους υποδηλώνει όχι μόνο άγνοια, αλλά και σιωπηρή παραδοχή κατωτερότητας. Όσοι προσβάλλουν ασυνείδητα παραδέχονται την κατωτερότητά τους. Η προσβολή είναι παραδοχή αδυναμίας. Είναι η αδυναμία να δώσετε στις πνευματικές σας ικανότητες τη δυνατότητα να επιβεβαιώσετε και να επιδείξετε τους λόγους σας.

Φυσικά σήμερα έχουμε την προσποίηση και την ψευδαίσθηση ότι είμαστε καλύτεροι, πιο εξελιγμένοι από τους άλλους λαούς, αλλά στην πραγματικότητα εφαρμόζουμε συνεχώς μορφές βίας και αμοιβαίας συντρίμμιας. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικρατούν οι προσβολές που ανταλλάσσουν συνομιλητές μεταξύ τους. Τελευταία είναι της μόδας σε αυτά τα κανάλια να εκδηλώνεται κανείς την πνευματική ανωτερότητα του, δίνοντας ψυχική μειονότητα ή αδαείς στον συνομιλητή του.

Όποιος γράφει και εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο, δεν αντιλαμβάνεται καν, και αυτό είναι το πραγματικά τραγικό, να εκδηλώνει ο ίδιος μια βαθιά άγνοια, όντας ανίκανος να υποστηρίξει τη δική του άποψη. Αλλά ο απλός πολίτης ακολουθεί στην πραγματικότητα αυτό που βάζουν τα μέσα ενημέρωσης και η τηλεόραση: μια σύγχρονη φλυαρία όπου ο ομιλητής πρέπει να επιδείξει την "ανωτερότητά" του φωνάζοντας και προσβάλλοντας τον συνομιλητή τους.

Κάθε μέρα υπάρχουν τόσο καταθλιπτικά πράγματα: ενήλικες και "ειδικοί" που ρίχνονται σε ανάρμοστα πράγματα όπως τα παιδιά επειδή δεν έχουν καν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλό τους ειρηνικά. Η σύγκριση, η συζήτηση πρέπει να είναι η ουσία της δημοκρατίας. Ο όρος δεν είναι τυχαίος. Εάν το κοινό είναι ευχαριστημένο να βλέπει αυτές τις "ψευδοσυζητήσεις" όπου ανταγωνίζονται μόνο τον πιο θορυβώδες, τι συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε;

G. M